เออช่างหัวมัน: febbraio 2008

01 febbraio

สนุกมากใช่มั้ย

การทำร้ายคนอื่นน่ะ

ปากก็พร่ำบอกว่ารักกัน

แต่กลับทำร้ายกันได้หน้าตาเฉย

เคยคิดถึงคนอื่นเขาบ้างรึเปล่า

หรือว่าคิดถึงคนอื่นก็แต่ยามจะกอบโกยผลประโยชน์จากเขาเท่านั้น?

เรื่องเปิดแอร์น่ะ

จะเปิดให้หนาวเป็นขั้วโลกกันไปทำไม

หนาวขนาดที่ว่ายืนอยู่หน้าประตูเพียงนาทีเดียวก็แทบทนไม่ไหวแล้ว

พอคนอื่นทนไม่ได้ก็บอกว่า"ก็เอาเสื้อกันหนาวมาใส่สิ"

เออ

พูดน่ะมันจะพูดอะไรออกมาก็ได้อยู่แล้วนี่

ตัวเองทนร้อนแค่นิดหน่อยมันก็ไม่ตายหรอก

แต่ทนหนาวนี่สิ

เราเป็นหวัดมาสามอาทิตย์แล้ว

แล้วคนที่เปิดแอร์ล่ะ

เคยมีสำนึกบ้างมั้ย

ทำลายคนอื่นยังไม่พอ ยังจะทำลายโลกที่ตัวเองยืนเหยียบอยู่ทุกวันอีกใช่มั้ย

แล้วค่ายาเราล่ะ?

ปีที่แล้วก็อยู่กันมาได้หนึ่งปีเต็มๆ

แล้วมันต่างกับตอนนี้ตรงไหน

หรือว่าแค่คิดจะทำลายสุขภาพเราเพื่อกดคะแนนสอบ?

เคยมีคนมาถามเราว่า

แกหนาวมากเลยเหรอ ถึงต้องปิดแอร์เนี่ย

เราตอบเขาไปว่า

ก็ลองจับโต๊ะเราดูสิ

โต๊ะน่ะมันทำจากไม้

เป็นฉนวนความร้อน

แต่มันก็ยังเย็น

ถ้าโต๊ะเราทำด้วยโลหะเป็นส่วนใหญ่ เราจะไม่ว่าเลย

พวกเล่นบอลในห้องก็อีก

ทำร้ายคนอื่นได้ทั้งทางตรงและทางอ้อม

วิ่งชนเพื่อนได้หน้าตาเฉย

เตะบอลไปโดนหลอดไฟได้หน้าตาเฉย

ถ้ามีใครสักคนตายไปเพราะการกระทำนั้น

จะรับผิดชอบชีวิตของเขายังไง?

บอกตรงนี้เลยแล้วกัน

ถ้าใครเอาเฟรนด์ชิปมาให้เราเขียนแล้วเราปฏิเสธล่ะก็

จงสำนึกตัวได้แล้ว

ว่าคนคนนั้น เราไม่ถือว่าเป็น"เพื่อน"อีกต่อไป